Yo sis!
Yo sis!
Yup. Gelijk hoog inzetten en kijken of ze blijven meespelen :)
Greetjedag is een behoorlijk bruut begin, maar naar mijn idee wel essentieel om de dynamiek van onze familie te begrijpen. Een soort van bikkelharde, no-nonsense survival adittude naar het leven toe.
En dat geven we dan weer door aan onze kinderen. Ik ga er van uit dat een olifantenhuid essentieel is voor overleving en sta immer klaar met een sarcastische opmerking voor als ze uit een boom vallen of facedown op het asfalt gaan. Kulli daarentegen vind dat ze bij een zuchtje wind een muts op moeten en bij een klein kuchje worden ze onmiddellijk ingesmeerd met ganzevet en gevoerd met levertraan.
Dat word werk voor psychologen.
Ik geloof ook niet dat ouders het goed kunnen doen. Ieder kind zal zijn eigen tekorten verwijten aan wat zijn mams en paps juist niet of juist teveel hebben gedaan. Zo verwijt ik mijn vader voor mijn absolute gebrek aan interesse in techniek. Ik herinder mij als de dag van gisteren, hoewel ik waarschijnlijk een jaar of tien was, dat ik werd opgedragen om het gras te maaien. Alles goed en wel, totdat de machine uitviel. Om te herstarten moest ik aan het koord trekken. Ik trok te hard, te ruw, te lomp, geen idee, maar het koord brak en ik kon niks meer. In mijn herrindering ging ik op volle draf naar de schuur, vond het juiste gereedschap en demonteerde de grasmaaier met zin en grote ijver en absolute zekerheid. Een klein uur later kwam onze vader aandraven en was witheet. Volkomen over de zeik. Dat ik de grasmaaier aan het slopen was. En of ik niet goed wijs was.
In my defence, ik geloof dat ik goed bezig was en dat hij juist dankzij mijn OCD in staat was om in no-time alle schroeven, revetjes en rondelletjes weer terug kon zetten in de juiste volgorde.
Hij was zo fysiek boos, en ik was zo teleurgesteld in zijn gebrek aan enthouisiasme over mijn goede bedoelingen en ondernemingsdrang dat ik toen en daar besloot dat ik inderdaad niet goed wijs was en techniek maar aan de grote mensen moest overlaten.
En dat deed ik dus. Mijn aandeel vanaf toen in al papa's klus aktiviteiten was het sjouwen van materiaal en het aangeven van gereedschap. Vanwege een boze bui was hij zijn
leerjongen kwijt. Little did he know.
Al die tijd ben ik afhankelijk van hem geweest omdat ik nog geen schroef in de muur durfde te boren.
Dat herken ik in August. Vol enthouisiasme stort hij zich op ieder project, maar zodra het niet lukt geeft hij op. Dus daar kom ik, de niet kundige vader die hem helpt en vertelt dat dingen ook niet zo makkelijk zijn alsdat ze lijken. Moet ik hem vertellen, desnoods liegen dat hij het kan, of moet ik het overnemen omdat hij er een zooitje van maakt en zo al zijn idealen en potentieel vermorzelen?
Ik weet het niet. Als vader probeer ik vooral te luisteren en te genieten van de ontdekkingen die hij maakt, en hoop hem te motiveren om zodoende dingen te leren die ik niet en nooit zal weten.
Kus,
Toon
Yo bro,
ReplyDeleteJe hebt me eens verweten dat ik als een herboren gelovige het Nieuwe Woord verkondig en dat ik daar jou vooral niet mee lastig moet vallen. Dat is lastig. Wanneer men tot Grote Inzichten des Levens is gekomen, wil men die graag delen.
Ik vertel het Woord op school! Ik vertel het woord thuis! En het gonst zelfs door het dorp dat ik de Antwoorden heb. Er komen mensen op visite om te horen over het Woord. Ik breng vreemden tot tranen met het Inzicht.
Het hier en nu. Ik roep met trots: Ik ben herboren. Ik heb het Grote Inzicht en ik wil je graag deelgenoot maken van het Geheim van het Woord in Vugts-telgen opvoeden! En mijn kennis is niet gestoeld op louter eigen ervaringen maar op documentatie en wetenschappelijk onderzoek. Naar aanleiding van mijn onvrede ben ik gaan zoeken. En ik heb het gevonden. Prijs de Wetenschap der Orthopedagogiek! Ik heb het gevonden!
Het zijn er niet veel, 2,3% van de bevolking, maar broeder, wij horen bij dat percentage, het is de familie der hoogbegaafden. NIET DE DEUR DICHTGOOIEN! Ik zet mijn voet ertussen. Hoogbegaafdheid is niet dat je alles weet, dat je alleen maar tienen haalt en dat je superslim bent! Het betekent dat je eigenlijk van kleins af aan alles heel makkelijk hebt kunnen leren, dat je alles wat je interesseert als een spons kunt opzuigen om nooit meer te vergeten, en dat het op school niet goed gaat omdat je niet snapt waarom je die onzin moet leren. Het betekent dat je bepaalde dingen gewoon weet en begrijpt zonder dat je kunt uitleggen waarom. Maar de keerzijde daarvan is dat je denkt dat intelligentie een vaststaand gegeven is, waardoor je jezelf beperkt om te leren. Kreten als: dat kan ik gewoon niet. Dit is niks voor mij. Zie je wel, ik bak er niks van. Zijn aan de orde van de dag, na 1 poging. Fuck this shit, als je ouder bent.
August lijkt me ook een kandidaat. Leg hem de magie van het woordje NOG uit. Ik kan dit niet -> ik kan dit nog niet. Het lukt me niet -> het lukt me nog niet. En daarna pas je hulp aanbieden. "Wat heb je nodig om dit plan wel te laten slagen?" of "Kan ik je ergens bij helpen."
Jij weet allang wat hij nodig heeft, denk je. Net als Piet Vugts dacht te weten wat we nodig hadden. (Een schop onder m'n kont, gewoon aan het werk gaan etc etc hebben enkel bijgedragen aan een negatief zelfbeeld...)
Wil je hem doorzettingsvermogen leren? Leer hem vertrouwen in volhouden. Laat hem fouten maken. Laat hem zelf benoemen wat er fout ging en hoe dat de volgende keer anders moet. Laat hem nog eens proberen en sta er naast om het proces te bejuichen! (Let wel! Niet het doel bezingen! Maar de weg er naar toe, benoem de beslissingen die hij gemaakt heeft om te laten slagen!)
Benoemen dat iets mislukt is, ziet hij zelf ook wel.
Benoemen dat dat kut is, weet hij zelf ook al.
En dat je dan gaat denken dat je ongeschikt bent, weet jij als geen ander.
Complimenteer het proces, niet het resultaat.
Halleluja!!
Yo sis!
DeleteOh absoluut. Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik zie de tranen en frustratie bij mijn kinderen als iets na de eerste poging niet lukt, maar neem niet over en blijf bemoedigend.
Het leer proces is het belangrijkste en het mooiste. Er is zoveel meer om te leren. Dat is waarom ik dapper blijf doortekenen ondanks de wetenschap dat ik nooit tot de groten der aarde zal behoren en mijn naam en werk teloor zal gaan. Het zal me een rotzorg zijn.
Ik geloof niet zo in hoogbegaafdheid. Ik geloof niet in talent. Ik geloof dat sommige mensen nieuwsgieriger zijn dan andere mensen en plezier hebben in de dingen die ze doen. Waardoor ze graag tijd investeren om dingen te leren, waardoor ze beter worden in wat ze doen.
Je voet zal zeer doen, ik heb de deur al dichtgegooid. Stel dat je gelijk hebt, dan wil ik het niet weten, want dan realiseer ik me hoeveel meer ik had kunnen leren, hoeveel potentieel ondertussen verloren is gegaan...
Zalig zijn de onwetenden!
DeleteHet is geen geloof. Het is wetenschap. Ik weet dat jij de deur al hebt dichtgegooid, maar ik klop nog eens aan. Hoogbegaafd zijn, betekent niet dat je slimmer bent! Het betekent dat je anders leert! Je bent niet hoger of beter of slimmer dan de rest. Je bent anders. En je past niet goed in het systeem. Dat wist Einstein al...
"Als je een vis beoordeelt naar zijn vermogen om in een boom te klimmen, zal hij zijn hele leven denken dat hij dom is!"
We zeggen dus hetzelfde, maar formuleren het anders. Jij noemt het hoogbegaafd, wat ik stigmatiserend vind. Ik noem het nieuwsgierig. Beide leiden tot een gemotiveerde manier van leren.
ReplyDeleteMooi. Zijn we het daar over eens.
https://topoftheclass.com.au/images/animals.jpg