Yo sis!
Arie & August - 200?
Gefeliciteerd! Gisteren was het Greetje-dag, of eigenlijk: Arie-Dag.
Greetje was wellicht eerst, maar Arie heeft haar toch wel van dat podium afgedwongen. Supermooi.
Ik weet niet of ik het je ooit verteld heb, maar dit verhaal geeft me stiekem toch wel een kriebelig religieus gevoel. Hoe is het in Godsnaam... Precies! D'n dieje! Hoe is het in Godsnaam mogelijk om op exact dezefde dag als je overleden tante geboren te worden?
Heb jij dat samen met Rene uit zitten rekenen? Ik kan me jullie wel voorstellen, samen met groene markeerstift op de kalender om de potentiele paardagen te markeren. En dan, als de dag nadert, alles klem zetten of, juist doordrukken. Ik weet niet waar je mee bezig was.
Hoe dan ook. Magnifiek. Een prachtige Vugts traditie naar de mallemoer.
Ik genoot altijd van 18 April, het was een van de weinige dagen die we als familie serieus namen. Toen we allemaal op kamers zaten was het, naast Sinterklaas en Kerstmis, de enige dag dat we samen waren. Met z'n vijven. Ergens. Uit eten.
Het had allemaal weinig met Greetje te maken, maar meer over ons samen. Mama stelde altijd verplichts getrouw de vraag, ' Hoe zou ze nu zijn?' Maar na twee minuten contemplatie gingen we over tot de orde van de dag met verhalen over school en veel flauwe grappen waar wij melig van werden en papa super geirriteerd. Prachtig. Toen we ouder werden was Greetje Dag nog steeds heilig. Er mochten geen vriendjes of vriendinnetjes, en later ook geen echtgenoten of kinderen mee eten. We vierde het met ons vijven.
Greetje als middelpunt van onze familie pentagram. Ze heeft ons met elkaar verbonden, zij heeft ons met haar zijn en haar gaan, hecht en sterk gemaakt. Een wrede lotsbestemming wellicht, maar ik ben ontzettend dankbaar voor haar gift.
En toen kwam Arie.
En toen kwam Arie.
Toen werd Greetje-dag Arie's dag. En dat was goed. Dat was prachtig. We hadden natuurlijk tot in den treuren kunnen samenkomen voor een familiediner en onze cliches kunnen herhalen, maar Greetje vond het mooi geweest. Rituelen vervagen, symbolen blijven.
En iedere keer als ik die prachtige kop van Arie zie.
Dan denk ik: ' Het zal toch niet? '
Het zal ook wel niet. Maar het blijft toch een mooie gedachte.
Yo Bro!
ReplyDeleteWe zouden deze blog toch louter lichtvoetig houden? Een verhalend palet van vrolijke spitsvondigheden over en weer maar nu treft jouw inkt precies mijn pijnplek. Het is deze datum waarom ik niet naar 3W durfde te verhuizen , waarom ik in regressie therapie ben geweest en het is deze datum waarvoor ik het universum om hulp heb gevraagd. Het is de zwaarste datum uit mijn leven geweest. Eerste blog, gelijk rockbottom? Waarom niet! Dan hebben we het maar gehad. Komtie.
Ik was 12 april uitgerekend, het kindje mocht op alle dagen komen behàlve 18 april. De vliezen braken die nacht om kwart over twaalf. Ik heb huilend mama gebeld en sorry gezegd en gezegd dat ik geen kind wilde krijgen op deze datum. Mama vond het juist mooi maar dat hoorde ik niet. Ik kon alleen maar huilen. In het ziekenhuis ging ik in staking, vastbesloten om niet te gaan bevallen op 18 april.
Veel begripvolle, spirituele verpleegsters die de silver lining schetsten, maar ik hield mijn oren dicht en mijn benen bij elkaar. René durfde niks te zeggen waar ik bij was. Om acht uur 's ochtends kwam er iemand vastberaden met een infuus aanlopen die zei: 'dat kind komt vandaag, of u het nu leuk vindt of niet. Tegen die chemische overmacht was ik niet bestand. En iets over acht meldde het kindje zich. René trok de eerste de beste witte jas van de gang om het kindje nog net op te vangen.
Toen hij er was, namen ze hem mee.
Toen hij weg was, miste ik hem direct.
Toen ze hem weer terugbrachten en ik eindelijk zijn blote lijfje op het mijne voelen, zag ik het.
Wiegendood kun je niet rechtvaardigen, een baby'tje mag niet zo maar in haar bedje stoppen met ademen. Dat klopt van geen kanten. Dat is niet logisch. Het in niet te verklaren en het is niet te verteren als ouder. Het beschadigt je als grote zus, maar dat weet je dan nog helemaal niet.
Jij zegt "het zal ook wel niet." maar ik weet zeker van wel. Greetje heeft niks verkeerd gedaan, zij heeft stomme pech gehad en ze heeft haar pure energie terug aan het universum moeten geven. En die heeft 28 jaar in ons gezin als anker gediend, tot de vaste datum van 18 april niet meer haalbaar was. Jij woonde in Estland, Marieke trok over de wereld en ik had twee kleine mannen die me noopte tot huiselijkheid en op tijd naar bed.
En toen werd Arie gestuurd. Het universum vond dat het tijd werd voor een nieuwe traditie. Ik geloof niet in god, ik zou het wel willen maar het voelt net als geloven in Sinterklaas, alleen maar geloven als het je iets kan opleveren. Ik geloof wel in liefde en in de Wet van behoud van energie, en liefde is de belangrijkste energiebron. Arie is ook geen reïncarnatie, dat vind ik een heel ingewikkeld concept, hoe volledig kun je jezelf nog zijn als je gereïncarneerd bent? De liefdevolle kracht van Greetje heeft plaats gevonden in Arie, bovenop zijn eigen energie. Dat is het gouden randje dat Arie heeft.
Dat weet ik nu. Het is meer dan geloven. Ik weet het zeker.